Artık yeter! İşçi ölümlerinin kader, fıtrat ya da talihsizlik olarak nitelenmesine izin vermeyeceğiz. İşçilerin acısını birkaç günlük açıklamayla geçiştirenlere, sorumluları koruyanlara, öfkemizi unutturmaya çalışanlara boyun eğmeyeceğiz.
Bugün de somutlaşan miting çağrısı karşısındaki yaklaşımımız aynıdır. Tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmak elbette yalnızca bir miting çağrısı yapmakla mümkün değildir. Esas ihtiyaç, işçi sınıfının tabanda oluşan öfke ve tepkisine eylemli bir biçim kazandırmaktır. Mitinge de öncesi ve sonrasıyla bir bütünlük içinde bakmak gerekir.
İşçi sınıfımız; azami kâr hırsıyla davranan, alınması gereken önlemleri masraf kalemi olarak gören, üç kuruş daha fazla kazanmak için işçilerin canına kasteden kapitalistleri ancak iş yeri iş yeri, fabrika fabrika örgütlenerek dizginleyebilir. Böylelikle insanca çalışma ve yaşama koşullarını elde edebilir.
İşçi sınıfı, kapitalistlerin “rekabet”, “sürdürülebilirlik” vb. safsatalarına, “batarız”, “fabrikalar kapanır” yalanlarına göre değil, insanca yaşam ve çalışma koşulları için kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarına göre konumlanmalıdır.
Öncü işçiler, anti-emperyalizmi her zaman sınıf mücadelesi perspektifiyle ele almak zorundadır. Emperyalist sistem, dünya çapında örgütlenmiş kapitalist bir sistemdir ve her ülkedeki dayanağı o ülkenin sermaye sınıfıdır. Dolayısıyla emperyalizme karşı mücadele, işçi sınıfının kendi burjuvazisine karşı yürüttüğü mücadeleden bağımsız düşünülemez. Bu bağ kurulmadığında, anti-emperyalizm sadece içi boş bir slogana dönüşür.
Her türlü savaşa karşı çıkmak, sınıflı bir toplumda yaşadığımız gerçeğini ve işçi sınıfının verdiği en büyük savaşın sınıf savaşı olduğunu göz ardı etmek anlamına gelir. Bu tutum, işçi sınıfının kapitalist düzene karşı son derece haklı olan mücadele ve savaş hakkını da reddetmek demektir. Bu ise insanlığın kurtuluşuna set çekmekten, bu kölece düzene boyun eğmekten, emperyalist-kapitalist sistemin dünyayı felaketlere sürüklemesine seyirci kalmaktan başka bir anlama gelmez.
“Emperyalizm, kapitalist sistemin zorunlu olarak vardığı bir üst aşamadır. Saldırgan ve yayılmacı bir dış politika tercihi değildir. Can çekişen kapitalizmin ömrünü uzatabilmek için, sistemin iç çelişkilerinin ürünü olan krizlerini dünya ölçeğine yayarak yönetme biçimidir.”