Ali Temür ve “Parlamenterler” projesi örneği bize bir gerçeği daha hatırlatıyor: Onların Meclis’i, rantçıların, inşaat baronlarının ve sermayenin Meclis’idir. Milyonların barınma hakkını gasp edip sermayeye alan açan, yaptığı pazarlamacılığı da pişkinlikle savunan bu anlayışa teslim olmayacağız.
Halk açlık sınırında yaşam mücadelesi verirken, her ay sonunu nasıl getireceğini düşünürken, “milletin meclisi” adı verilen çatı altında sermayenin çarkları işlemeye devam ediyor. AKP Giresun Milletvekili Ali Temür’ün Meclis’i adeta bir emlak acentesi gibi kullanıp konut pazarlamacılığına soyunması, vekillerin meclis çatısı altında ne tür “yaratıcı” işler çevirdiğinin yeni bir örneği oldu.
“Parlamenterler Gölvadi Bahçeşehir” adıyla pazarlanan projede öncelik elbette milletvekilleri ve bürokratların… Ancak bu “ayrıcalık”, aslında projenin prestijini yükseltmek ve binlerce kişiye yüksek fiyatlarla konut kakalamak için kullanılan bir pazarlama numarasından ibaret.
Pazarlaması yapılan bu sözde kooperatifin adının “Parlamenterler” olması ise durumun vahametini daha da artırıyor. Meclis, milletvekilliği sıfatı ve devlet imkânları açıkça ticari bir markaya, rantın etiketine dönüştürülüyor. Ama onlar için Meclis ve milletvekilliği unvanı, halka hizmet etmenin değil, ranta açılan kapının adı olduğu düşünüldüğünde bu tablo göründüğü kadar şaşırtıcı da olmuyor. Nitekim meclisi ve vekil unvanını projelerini pazarlamanın, servetlerini büyütmenin aracı olarak kullananlar bundan da zerre kadar rahatsızlık duymuyorlar.
Tüm bu skandalın ardından Ali Temür’ün sosyal medya üzerinden verdiği pişkin yanıtlar bunu gösteriyor. Yaptığını son derece “normal” karşılayan, bunu savunan Ali Temür, vekillerin çoğunun halktan ne kadar kopuk olduğunu bir kez daha tescilliyor. Konut krizinin milyonlarca insanı barınamaz hâle getirdiği, kiraların maaşları aştığı bir ülkede rant projelerini meclis üzerinden pazarlamak, ardından da bunu son derece doğal bir işmiş gibi savunmak ibretliktir.
Bir kez daha görünüyor ki meclis, işçi sınıfının ve ezilenlerin taleplerinin karşılık bulduğu bir yer değil, sermayedarların, inşaat çetelerinin ve rantiyecilerin çıkarlarının gözetildiği bir borsa merkezidir. Şehirleri betona boğan, insanları fahiş konut fiyatları ve kiralar karşısında evsizliğe mahkûm eden bu sermaye düzeni, milletvekillerini de rant çarkının doğrudan birer tüccarına dönüştürmüştür.
Ali Temür ve “Parlamenterler” projesi örneği bize bir gerçeği daha hatırlatıyor: Onların Meclis’i, rantçıların, inşaat baronlarının ve sermayenin Meclis’idir. Milyonların barınma hakkını gasp edip sermayeye alan açan, yaptığı pazarlamacılığı da pişkinlikle savunan bu anlayışa teslim olmayacağız.
