Emeğimizi savunduğumuz kadar toprağımızı, suyumuzu ve yaşam alanlarımızı da savunmalıyız. Bunlar için mücadele eden bütün emekçilerle ortak mücadeleyi büyütmek, kendimizin ve çocuklarımızın geleceği için vazgeçemeyeceğimiz bir sorumluluktur.
COP31 adıyla düzenlenen Birleşmiş Milletler İklim Konferansı, bu yıl 9-20 Kasım tarihlerinde Antalya’da gerçekleştirilecek. AKP iktidarının ev sahipliğini üstlenmeye pek heveslendiği konferansa 200 ülkeden devlet başkanlarının, sermayedarların, sendika temsilcilerinin, uzmanların ve bürokratların katılması bekleniyor.
Zirve, her geçen gün derinleşen ve gezegenimizi yok oluşa doğru sürükleyen iklim ve çevre sorunlarına “çözümler bulmak” iddiasıyla düzenleniyor. Şu ana kadar 30 kez gerçekleştirilen, ancak bu sorunlara ilişkin somut ve kalıcı hiçbir adımın ortaya konulmadığı konferansın 31. toplantısında da “emisyonların azaltılması”, “yeşil enerjiye adil geçiş”, “iklim finansmanı” ve “katılımcı ülkelerin sorumlulukları” gibi başlıkların ele alınacağı söyleniyor.
Artık kangrenleşen küresel ısınma, su sorunu, kuraklık, sel felaketleri, gıda kıtlığı, mega yangınlar ve hava kirliliği gibi kapsamlı sorunlara karşı zirvede çözümler üretileceği iddiası elbette gerçeklikten uzak. Zira doğayı ve insan yaşamını ciddi biçimde tehdit eden bu sorunların kaynağında kapitalist sistemin işleyiş mantığı yatıyor. Kapitalist sistemin rekabete dayalı, anarşik yapısı içinde bir avuç kapitalistin daha fazla kâr elde etme hedefi belirleyicidir. Emek sömürüsü üzerinden yükselen bu düzende doğa da “benden sonra tufan” mantığıyla hoyratça kullanılır. Bu toplantıları örgütleyen kapitalistler ve onların devletleri, ortaya çıkan yıkımın bizzat sorumlularıdır.
COP31 toplantısının finansörleri bile de bu konuda yeterince fikir vermektedir. Akbelen Ormanı’nı talan eden Limak, Kazdağları’nı ve Cerattepe’yi yağmalayan Cengiz Holding başta olmak üzere, ülkenin dört bir yanında termik santraller, taş ocakları ve enerji yatırımları aracılığıyla doğa talanının aktörlüğünü üstlenen şirketler bu zirvenin sponsorları arasında yer alıyor. Yeşilin dolarından başka bir yeşile tahammülü olmayanlar, çevre ve doğa dostu olarak sahneye çıkarak suçlarını örtmeye çalışıyorlar.
Elbette zirve yalnızca “iklim sorununa çare bulma” görüntüsü vermek için düzenlenmiyor. Kapitalistler, bu zirveden de “yeşil yatırım”, “karbon piyasası” ve “teknolojik dönüşüm” gibi başlıklar altında kârlarını artıracak kararlar çıkarmak ve anlaşmalar imzalamak istiyorlar.
İklim zirvelerinde büyük bir ikiyüzlülük sergilenirken yaratılan tahribatın faturasını tüm insanlık ama en çok da işçi ve emekçiler ödüyor. Bunun için çok uzağa gitmeden, son bir yılda yaşananlara bakmak bile yeterli: Milyonlarca emekçinin temiz suya erişememesi, gıda fiyatlarındaki artışlar, aşırı sıcakların yol açtığı ölümler, sel felaketlerinin ve orman yangınlarının yarattığı yıkım…
***
Gezegenin geleceğini tehdit eden ekolojik yıkımın önüne geçmek, özel mülkiyete dayalı kapitalist düzenin aşılmasını, üretimin ve toplumsal yaşamın kâr mantığından uzak, ekolojik sınırlar gözetilerek yeniden örgütlenmesini gerektiriyor.
Bu nedenle işçi sınıfı ve emekçiler, yalnızca yaşam ve çalışma koşullarını iyileştirmek için değil, doğanın, iklimin ve ekolojik dengenin kapitalist kâr hırsı uğruna tahrip edilmesine karşı da mücadele etmek zorunda. Doğanın sermaye birikiminin sınırsız bir nesnesi olmaktan çıkarılması tüm insanlığın geleceği açısından yaşamsal bir sorundur. Bu, emperyalist kuruluşların zirvelerinde alınacak kararlarla değil, ancak doğayı ve insan yaşamını kâr uğruna tahrip eden kapitalist düzene karşı mücadele ederek mümkündür.
Emeğimizi savunduğumuz kadar toprağımızı, suyumuzu ve yaşam alanlarımızı da savunmalıyız. Bunlar için mücadele eden bütün emekçilerle ortak mücadeleyi büyütmek, kendimizin ve çocuklarımızın geleceği için vazgeçemeyeceğimiz bir sorumluluktur.