Ölüm ve sömürü düzenini yıkacağız!

Artık yeter! İşçi ölümlerinin kader, fıtrat ya da talihsizlik olarak nitelenmesine izin vermeyeceğiz. İşçilerin acısını birkaç günlük açıklamayla geçiştirenlere, sorumluları koruyanlara, öfkemizi unutturmaya çalışanlara boyun eğmeyeceğiz.

9 Kasım günü ülke emekçileri bir kez daha işçi katliamı haberiyle uyandı. Türkiye’nin en büyük demir çelik işletmelerinden biri olan HABAŞ’ta yaşanan faciada 19 işçi yaşamını yitirdi, onlarca işçi yaralandı. Alınmayan önlemler, görmezden gelinen tehlikeler ve aldırış edilmeyen uyarılar… İşçi sağlığını hiçe sayan bir sömürü rejimi, bir kez daha işçilerin canına mal oldu. Kapitalizmin kâr hırsının yol açtığı bu katliam, ülkemizde işçi sınıfının hangi koşullarda çalışmaya, yaşamaya ve ölmeye mahkûm edildiğini bir kez daha gözler önüne serdi.

HABAŞ’ta yaşanan katliamın ardından toplumun önemli bir kesimi tarifsiz bir acı ve öfke içinde. 19 işçi artık aramızda değil. Onlar, her gün ekmeklerini kazanmak için çalıştıkları iş yerlerinde yaşamlarını yitirdi. Arkalarında ailelerini, çocuklarını, sevdiklerini ve yarım kalmış hayatlarını bıraktı. Bir sermayedarın kâr hanesine yazılan kazançların bedelini canlarıyla ödedi.

Katliamın ardından, gelenek olduğu üzere, “ülke büyükleri” başsağlığı mesajları yayımladı. Ölenlerin ailelerine sabır diledi. İktidar yetkilileri bir yandan sorumluların tespit edilip cezalandırılacağını söylerken, diğer yandan göstermelik tutuklamalarla oluşan öfke ve tepkiyi soğutmaya çalıştı. Burjuva medyasının uzmanları, alınması gereken önlemleri anlattı. Bir daha böyle bir facianın yaşanmayacağına dair yeminler edildi.

Oysa bu ülkede işçi sağlığı ve iş güvenliği için gerekli tedbirlerin alınmaması bilgisizlikten kaynaklanmıyor. İşçilerin yaşamını koruyacak önlemlerin hayata geçirilmemesi, işçi sağlığı ve iş güvenliğini sağlaması gereken mekanizmaların işlememesi, denetimlerin yetersizliği ve bilimsel uyarıların görmezden gelinmesi; yalnızca HABAŞ’ta, Soma’da ya da başka bir işletmede bazı kapitalistlerin kuralları bir yana bırakmasının ürünü değil. Bu katliamların arkasında, tüm kurumlarıyla sermayenin kârını koruyan, işçinin yalnız emeğiyle değil kanıyla da beslenen bir sömürü düzeni bulunuyor.

Bu düzen işçinin sağlığını ve güvenliğini bir maliyet, yaşamını ise kolayca gözden çıkarılabilecek bir kalem olarak görüyor.

Soma’da, Ermenek’te, Amasra’da, Dilovası’nda ve daha nice işçi katliamında bunu gördük. Her defasında aynı tabloyla karşılaştık: Önlenebilir ölümler, yerine getirilmeyen sorumluluklar, göstermelik soruşturmalar ve hesap vermeyen kapitalistler.

Tüm bunların gerisinde bir sınıf mantığı var. Kâra, ranta, soyguna ve talana dayalı sermaye düzeninin gerçekliği var. Bir avuç asalak sermayedarın çıkarları uğruna işçi ve emekçilerin yaşamının hiçe sayılması var.

Bu ölümlere yol açanlar, gerekli önlemleri almayanlar, denetim görevini yerine getirmeyenler elbette hesap vermelidir. Ancak bütün bunların ötesinde, işçilerin yaşamını kapitalistlerin kârına feda eden bu düzenin ta kendisidir.

Artık yeter! İşçi ölümlerinin kader, fıtrat ya da talihsizlik olarak nitelenmesine izin vermeyeceğiz. İşçilerin acısını birkaç günlük açıklamayla geçiştirenlere, sorumluları koruyanlara, öfkemizi unutturmaya çalışanlara boyun eğmeyeceğiz.

19 işçinin anısı önünde saygıyla eğiliyoruz. Kayıplarımıza ant olsun ki bu katliamın ve işçi sınıfına karşı işlenen bütün suçların hesabını soracağız! Sermayenin bu ölüm ve sömürü düzenini er ya da geç başlarına yıkacağız!