Şiddet düzenine karşı mücadeleye!

Eğer kadına yönelik şiddet bireysel değil toplumsal bir sorunsa, bu şiddetin son bulması, öncelikle onu yaratan toplumsal koşulların ortadan kalkmasıyla, yani sömürüye dayalı bu sistemin son bulmasıyla mümkündür. Ancak kadını-erkeğiyle şiddete karşı mücadele bugünden yarına ertelenemez bir sorumluluktur.

Kadına yönelik şiddet ve kadın cinayetleri toplumun kanayan yarası olmaya devam ediyor. Ülkemizde her iki kadından biri yaşamının bir döneminde şiddete maruz kalıyor. Şiddet en çok psikolojik biçimde ortaya çıkarken bunu fiziksel, cinsel, sözlü, ekonomik ve dijital şiddet izliyor. Ve kadınlar şiddete en çok yakınları tarafından hane içinde maruz kalıyor. Kadına yönelik şiddetin en ağır biçimi olan kadın cinayetleri de artmaya devam ediyor.

Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu’nun verilerine göre, Eylül ayında 28 kadın cinayeti işlendi, 19 kadın ise şüpheli şekilde yaşamını yitirdi. 2026 yılının ilk dokuz ayında en az 225 kadın öldürüldü.

AKP iktidarı, toplumda infial yaratan her kadın cinayetinin ardından şiddete karşı “sıfır tolerans” gösterdiğini iddia ediyor. Ancak şiddet ve cinayetler artmaya devam ediyor. Bu tablonun ortaya çıkmasında AKP iktidarının 25 yıldır izlediği politikaların önemli bir payı bulunuyor.

AKP iktidarı, bu süre boyunca kadınları ikincil konumda gören söylem ve politikalarını kesintisiz biçimde sürdürdü. Şiddet uygulayanların sırtını sıvazlayan haksız tahrik ve iyi hâl indirimleri de bu tabloyu besledi. Kadına yönelik şiddetle mücadeleyi hedefleyen İstanbul Sözleşmesi’nden çıkıldı. Son olarak, bir yandan sermaye sınıfının çıkarları doğrultusunda doğurganlığı artırmayı, diğer yandan itaatkâr bir toplum yaratmayı hedefleyen “Aile On Yılı” politikalarıyla kadınlar üzerindeki baskı daha da sıkıştırıldı. Bunlara her geçen gün ağırlaşan ekonomik sorunlar ile toplumsal çürüme ve yozlaşmanın yarattığı sorunlar eklendi. Tüm bunlar kadınların yaşam koşullarını ağırlaştırırken, şiddetin tırmanmasına da zemin hazırladı.

Ancak AKP iktidarının son 25 yılda izlediği dinci-gerici politikalarla kadınlar üzerindeki baskı ve şiddet derinleşmiş olsa da, kadına yönelik şiddet AKP iktidarıyla başlamadı. Sorunun kökleri çok daha derinlerde yatıyor. Bu kökler sınıflı toplumların ortaya çıkışına kadar uzanıyor.

Kendinden önceki sömürü düzenlerinin ardından burjuvazinin düzeni “özgürlük, eşitlik ve kardeşlik” söylemleriyle ortaya çıktı. Buna rağmen baskı ve şiddetten beslenerek var oldu. Sömürü ve eşitsizliğin sürmesi için şiddet egemenlerin en temel silahı olarak kullanılırken, kadınlar da bundan payını fazlasıyla aldı.

Emperyalist-kapitalist sistemin savaş ve saldırganlık politikalarının tırmandığı, krizin derinleştiği bu süreçte dünya çapında olduğu gibi ülkemizde de şiddet politikaları tırmanıyor. Kadınlar bu politikalardan en fazla etkilenen kesimi oluşturuyor.

Eğer kadına yönelik şiddet bireysel değil toplumsal bir sorunsa, bu şiddetin son bulması, öncelikle onu yaratan toplumsal koşulların ortadan kalkmasıyla, yani sömürüye dayalı bu sistemin son bulmasıyla mümkündür. Ancak kadını-erkeğiyle şiddete karşı mücadele bugünden yarına ertelenemez bir sorumluluktur. Son derece yaşamsal bir sorun haline gelen kadına yönelik şiddete karşı, kadınlar başta olmak üzere tüm işçi ve emekçilerin mücadele etmesi şarttır.

25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Mücadele Günü’nün yıl dönümünde bir kez daha çağrımız; başta kadınlar olmak üzere tüm işçi ve emekçiler olarak kadına yönelik şiddete, buna kaynaklık eden toplumsal sisteme ve yürütücü gücü olan AKP iktidarının politikalarına karşı her alanda mücadeleyi örgütleyelim, dayanışmamızı büyütelim. Geleceğimizi kazanmak, “yaşamın yarısı” olan kadınların eşitliğini ve özgürlüğünü savunmaktan ve bunun için mücadele etmekten geçiyor.