29 Kasım miting çağrısı üzerine…

Bugün de somutlaşan miting çağrısı karşısındaki yaklaşımımız aynıdır. Tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmak elbette yalnızca bir miting çağrısı yapmakla mümkün değildir. Esas ihtiyaç, işçi sınıfının tabanda oluşan öfke ve tepkisine eylemli bir biçim kazandırmaktır. Mitinge de öncesi ve sonrasıyla bir bütünlük içinde bakmak gerekir.

DİSK üyesi 16 sendikanın ortak mücadele çağrısı yapmasının ardından 11 sendikanın 29 Kasım’da Kartal’da miting düzenleme kararı almasına uzanan süreç, DİSK içinde ve dışında bir dizi tartışmayı da beraberinde getirdi. Gazetemizin önceki iki sayısında da bu tartışmalar ekseninde yazılara yer verdik. Şimdi ise 29 Kasım Kartal mitingi üzerinden somutlaşan çağrı üzerine birkaç şey söyleme ihtiyacı duyuyoruz.

Son aşamada DİSK’e bağlı 14 sendikanın imzasıyla somutlaşan miting çağrısı kamuoyuyla paylaşıldı. Sürekli değişen imzacı sendika sayıları, tartışmaların hâlâ sürdüğünü gösteriyor. Bu tartışmalar ise ancak sınıf hareketini ileriye taşıma perspektifiyle devam ettiği oranda bir anlam kazanabilir. Bunun için ise kaygı ve düşüncelerin daha açık bir şekilde ortaya konulması gerekir. Aksi durumda, somut sorunlara karşı ortak mücadele etmek dışında bir amaçlarının olmadığını söyleseler de bu tartışmalar DİSK içinde birtakım hesapların ürünü olmaktan öteye geçemeyecektir.

Bununla birlikte, bizi asıl ilgilendiren, mevcut konfederasyonların ve onlara bağlı sendika yönetimlerinin atalet içerisinde olduğu bir dönemde, toplumsal muhalefeti ve siyasal örgütlenmeleri de içine alacak böyle bir çabanın ve bu çabanın ürünü olarak bir eylem programının ortaya çıkmış olmasıdır.

14 sendikanın imzasını taşıyan çağrı ve toplumsal muhalefetin diğer bileşenleriyle, emek örgütleriyle yapılan toplantılar anlamlıdır. Ancak bu toplantıların bir danışma ve tartışma platformu olmanın ötesine geçemediğini de belirtelim.

Bizim açımızdan asıl mesele, 29 Kasım Kartal çağrısını sınıf hareketini ileriye taşımanın bir imkânı olarak değerlendirebilmektir. Dolayısıyla kimin, hangi hesabı olduğundan bağımsız olarak, en geniş kitlenin bu eyleme katılması için yoğun bir çaba ortaya koyma görevi omuzlarımızda durmaktadır.

16 sendikanın imzasıyla yapılan ilk çağrı üzerine, “Türk-İş, Hak-İş ve DİSK yönetimlerinin içinde bulunduğu tablo düşünüldüğünde, sınıf mücadelesini güçlendirmek için adım atmak, mücadeleyi masa başı görüşmelerin sınırlarından çıkararak somut biçimde örgütlemek demektir. Burada kritik olan, bu tür girişimlerin kendinden menkul zeminlere dönüşmesini ya da sendikal çekişmelere dolgu malzemesi olmasını engellemek için tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmaktır.” demiştik.

Bugün de somutlaşan miting çağrısı karşısındaki yaklaşımımız aynıdır. Tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmak elbette yalnızca bir miting çağrısı yapmakla mümkün değildir. Esas ihtiyaç, işçi sınıfının tabanda oluşan öfke ve tepkisine eylemli bir biçim kazandırmaktır. Mitinge de öncesi ve sonrasıyla bir bütünlük içinde bakmak gerekir.

Sınıf kitlelerine, sanayi havzalarına ve fabrikalara yönelen bir kitle çalışması şarttır. Miting çağrısı, sendika üyesi işçilere gönderilen mesajlarla sınırlı kalmamalı; işçilerin de sürecin parçası hâline getirildiği fabrika eylemleri ve kitle çalışmasıyla birleştirilmelidir.

Miting, sendika bürokratlarının konuşmalarına değil, başta direnen işçiler olmak üzere işçilerin kürsüsüne dönüştürülmelidir. Miting sonrasındaki süreç için bir mücadele hattı çizilmeli, eylem ortak bir programın adımı hâline getirilmelidir. “Sözümüzü söyledik, şu kadar da insan kattık” diyerek sonlanan bir mitingin, geçici bir moral ve motivasyon sağlamanın ötesine geçemeyeceği, bir hava alma eylemine dönüşeceği herkesin malumudur.

Miting çağrısı da miting sonrasında ortaya konulacak mücadele programı da işçi sınıfının üretimden gelen gücünü kullanacağı somut bir program ve hedef üzerine kurulmalıdır.

29 Kasım Mitingi’ne bu eksende yaklaşmak, tüm bu görevlerin yerine getirilmesi için önemli bir adım olacaktır.