İşçi sınıfı ve emekçiler karşı karşıya kaldıkları sömürüye, baskıya ve soyguna karşı bir araya gelip örgütlenmediği sürece de olacak olan hep budur. Alanları, meydanları doldurmanın, sermayeyi ihya ederken bizleri kölece yaşam koşullarına mahkûm edenlerden hesap sormanın zamanı gelip geçmektedir.
131 fon ile en az 455 bin kişinin sırtından gerçekleşen fon vurgunu ile kapitalist sistemin nasıl işlediği bir kez daha gözler önüne serildi. Dört ay içinde 163 milyonu fonlar üzerinden 2,2 milyar liraya çevirebilen AKP Genel Başkan Yardımcısı Fatma Betül Sayanlar’ın düzeninde yaşıyoruz. Sadece o da değil. 214 kişinin toplam 187 milyarlık fon vurgunu yaptığını gelen tepkiler üzerine iktidar yetkilileri kabul etmek zorunda kaldılar.
Bir tarafta fabrikalarda, şantiyelerde, madenlerde ve ofislerde gece gündüz demeden, sağlığımızdan ve ömrümüzden vererek üreten ve elinde hiçbir şey biriktiremeyen bizler… Diğer tarafta ürettiğimiz zenginliğe el koyan bir avuç asalak ve iktidar gücünü ihale kapmak, fon vurgunu gerçekleştirmek, ayakkabı kutularını doldurmak, rant sağlamak için kullanan Fatma Betül Sayanlar…
Karşımıza her gün yeni bir “kolay yoldan köşe dönme”, yeni bir “fon vurgunu” hikayesi çıkıyor. Son günlerde şahit olduğumuz fon vurgunu ve sonrasındaki gelişmeler, kapitalist sistemin gerçek yüzünü, bizlere adalet diye yutturmaya çalışılanın kimin adaleti olduğunu bir kez daha net bir şekilde ortaya koymuş bulunuyor.
Bu düzende emek harcamadan milyonları götürmek iktidar yanlılarının adeta bir ayrıcalığıdır. İşçiler açlık sınırının altında ücretlerle hayatta kalmaya çalışırken, paradan para kazananlar, milyarlık fon oyunlarıyla halkın birikimlerine çökenler bu sistemin başköşesinde ağırlanıyor.
Vurgun açığa çıktığında ise karşımıza hep o tanıdık tiyatro oyunu konuluyor. Bir dizi göstermelik tutuklamayla kamuoyunun gazı alınmaya çalışılıyor. Kameralar önünde kelepçe takılanlar, arkalarındaki koruma kalkanlarına güvenmeye devam ediyor. İktidar ise düzenin hukuk anlayışını adeta özetleyen bir yaklaşımla sözde vurgunla mücadele yasası çıkarıyor: “Parayı geri öde, cezadan kurtul!”
İşte kapitalizmin adaleti budur. Bir işçi hayatta kalabilmek için marketten bir paket bebek maması alsa günlerce hapis yatar, sicili lekelenir, hayatı kararır. Ama bir milyarder veya asalak bir şebeke milyonlarca dolarlık fon vurgunu yaptığında, paranın bir kısmını ya da tamamını geri ödediğinde cezadan yırtmasının önü açılır. Bu düzenin hukuku suçluyu cezalandırmak için değil, parası olanın paçasını kurtarması içindir.
Nitekim, yakın zamanda fabrikasındaki işçilere modern köleliğin yeni bir zinciri olarak çip takma cesareti gösteren Geçgel Holding için de aynısı yapıldı. Önce mal varlıklarına tedbir konuldu, sonra belli bir miktar parayı geri ödemesinin ardından tedbir kaldırıldı. Diğer birçok vurguncunun da aynı yolu izleyeceğine şüphe yok.
Kamuoyunda büyüyen tepkileri dindirmek için sözde fon vurgunundan kaynaklı 115 kişiyi tutukladılar ama hâlâ bu vurgunda kimlerin yer aldığını gösteren listeyi açıklamıyorlar.
Peki, bu vurgunlarda parası çarçur edilen, kandırılan, geleceği çalınan insanların paraları nasıl geri ödenecek? Orası tamamen belirsiz. Sistem, parayı çalanın paçasını nasıl kurtaracağına kafa yorarken, mağdur olanın parasının peşine düşmüyor.
Bu yaşananlar münferit birer dolandırıcılık vakası değil, kapitalist sistemin ta kendisidir. Bu düzen temelde emek hırsızlığı üzerine kuruludur. Fabrikalarda kapitalistlerin bizim ürettiğimiz artı-değere el koyması ile finans piyasalarında, fonlarda dönen büyük soygunlar aynı sistemden beslenir: Tüm zenginlikleri üreten emekçiler azgın bir sömürüyle yüz yüze kalırken, bir avuç asalak zenginliğine zenginlik katar. Fon soygunu da başkasının sırtından geçinmenin bir diğer yoludur. Kapitalist sistem tam da böyle işler… Süregiden krizin sırtımıza yüklenen faturasına şimdi bu fon krizinin ağır sonuçları eklenmiştir.
İşçi sınıfı ve emekçiler karşı karşıya kaldıkları sömürüye, baskıya ve soyguna karşı bir araya gelip örgütlenmediği sürece de olacak olan hep budur. Alanları, meydanları doldurmanın, sermayeyi ihya ederken bizleri kölece yaşam koşullarına mahkûm edenlerden hesap sormanın zamanı gelip geçmektedir.



