“2027-2029 OVP, saray rejiminin yerli ve uluslararası tekellerle ortak yapımıdır. Ve onların bir planı varsa, işçi sınıfının da bir yanıtı olmalıdır! Bu yanıt, fabrikalarda, iş yerlerinde işçi sınıfının bağımsız örgütlülüklerini yaratmak, sermaye sınıfının ve AKP’nin dayattığı yıkıma, iktidarın bu yıkımı gerçekleştirmek için uyguladığı baskı ve zorbalık politikalarına karşı durmaktır. Haklarımız, emeğimiz, geleceğimiz ve özgürlüğümüz için emeğin kurtuluşu mücadelesini büyütmektir.
Türkiye kapitalizmi tarihinin en derin, en köklü krizlerinden birini yaşıyor. Kapitalizmin yapısal zaaflarının yanı sıra AKP’nin kapitalizmin işleyiş yasalarını bile zorlayan politikaları ile derinleşen krize hiçbir reçete çare olmuyor. Ve her kriz döneminde olduğu gibi, bugün de faturayı işçi sınıfının sırtına yıkarak düzenlerini sürdürmek istiyorlar.
Bu çerçevede, 2027-2029 yıllarını kapsayan yeni OVP de, iktidarın sermaye sınıfına verdiği yeni bir sadakat belgesidir. “Kalkınma”, “istikrarlı büyüme” gibi süslü cümlelerle sarılıp sarmalanan bu belgenin satır aralarına baktığımızda gördüğümüz tablo çok nettir: Patronlara daha fazla kâr, işçi sınıfına ise daha fazla kan, ter ve gözyaşı!
OVP’lerin amacı ve işlevi
Her yıl eylül ayında üç yıllık dönemi kapsayacak şekilde açıklanan bu planların gerçek amacını ve işlevini anlamak için başlangıç dönemini hatırlamak yeterlidir. İlk OVP Mayıs 2005’te yayınlansa da Türkiye’de Orta Vadeli Program (OVP), kamu mali yönetiminde “yeniden yapılanma”yı öngören ve 2003 yılında kabul edilen 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nun getirdiği bir zorunluluk olarak hayatımıza girdi. Yani, AKP’yi kuruluşunun hemen ardından tek başına hükümete taşıyan 2001 krizinin ardından. Yani, emperyalist merkezlerde planlanan ve Kemal Derviş ile hayata geçirilmeye çalışılan, ardından ise AKP’nin eksiksiz uygulamak üzere teminat verdiği politikaların bir gereği olarak.
Bu politikaların bir sonucu olarak, AKP dönemi, sermayenin altın çağı olarak kayıtlara geçti. Türkiye kapitalizmi, emperyalist küresel sisteme ucuz, güvencesiz ve örgütsüz emek gücüyle kendisini kabul ettirmek noktasında önemli bir mesafe kat etti. Madencinin fıtratına düşen iş cinayetleri, “milli güvenlik” bahanesinin arkasına saklanarak yasaklanan grevler, özelleştirme adı altında yerli ve yabancı tekellere peşkeş çekilen kamusal zenginlikler, “Ben bu ülkeyi şirket gibi yönetmek istiyorum!” hezeyanları hep bu politikaların eseriydi. Tutmayan hedefleriyle her defasında yeniden ve yeniden güncellense de OVP’ler de bu politikaların her seferinde yeni bir itirafı oldu.
6 Eylül’de açıkladıkları 2027-2029 Orta Vadeli Programı da bu açıdan diğerlerinden özde bir farklılık içermemekte, sermaye uşağı rejimin yeni saldırı planlarının belgesi niteliği taşımaktadır. Kârlarını rekor seviyelere çıkaran kapitalistler vergi aflarıyla ihya edilirken; işçi sınıfının payına açlık ya da yoksulluk sınırının altındaki ücretler, iş cinayetleri ve sefalet düşmüştür. Gençler geleceksizlik kıskacında, emekliler sefalet uçurumunda intiharlara sürüklenirken; bir avuç yandaş iktidar gücünün tüm nimetlerinden yararlanarak gerçekleştirdikleri sömürü, yağma ve dolandırıcılıkla milyarları cebe indirmiştir. 2027-2029 OVP de, işte bu sömürü çarkının kesintisiz bir şekilde dönmesi için hazırlanmış yeni bir talan kılavuzudur.
Rakamların arkasındaki gerçekler
Bir önceki OVP, 2026 yılı sonu enflasyonunu yüzde 16 olarak hedeflemişti. Yeni programda bu rakam 12,4 puan birden artırılarak yüzde 28,4’e yükseltildi. Büyüme tahmini yüzde 3,8’den yüzde 3,3’e indirildi. Dış ticaret açığı 105 milyar dolar seviyesinde öngörülüyor. Bütçenin faiz giderleri 2026’da 2,8 trilyon TL’den 2029’da 5,2 trilyon TL’ye fırlıyor. Yani devlet her yıl daha büyük bir kaynağı doğrudan faize, rantiyeye aktarıyor.
Milli gelirin 1,8 trilyon dolara, kişi başı gelirin 20 bin dolara çıkacağı övünülerek anlatılıyor. Ama bu “büyüme” emekçinin sofrasına hiçbir zaman yansımıyor. Kapitalistler zenginleşirken işçi sınıfı yoksullaşıyor. Bu, kapitalist sömürü düzeninin temel işleyiş yasasıdır. Krizde de büyümede de fatura hep işçi sınıfına kesiliyor. 2027-2029 OVP’si de bu modelin devamı niteliğinde bir “kemer sıkma” programından başka bir şey değil. Metinde “fiyat istikrarı” ve “mali disiplin” diyerek süslenen şey, aslında ücretleri baskı altında tutmak, kamu harcamalarını emekçilerin aleyhine kısmak ve kaynakları bir kez daha kapitalistlere peşkeş çekmektir.
OVP’de enflasyon hedefleri 2027 için yüzde 21, 2028 için yüzde 13,5-15,5, 2029 için yüzde 9 olarak belirlendi. Yani hükümetin planına göre önümüzdeki üç yıl boyunca TÜİK’in resmi rakamlarında bile tek haneli rakamları göremeyeceğiz. Ama bu hedefler aynı zamanda bir silah. Gerçek enflasyonla uzaktan yakından alakası olmayan bu rakamlar toplu sözleşmelerde, asgari ücret görüşmelerinde emekçilerin insanca yaşamaya yeten bir ücret talebini bastırmak için kullanılacak. Enflasyon, belgede hedeflenen yüzde 21’e “düşse” bile (ki bu hedefler kâğıt üzerinde bile hiçbir zaman tutmamıştır) fiyatlar artmaya devam edecek. Bu da geçtiğimiz yıllarda eriyen reel ücretlerin telafi edilmeyeceği, yoksullaşmanın kalıcı hale geleceği anlamına geliyor.
Programda açıklanan “ekonomik göstergeler” aslında bizden çalmaya ne kadar kararlı olduklarının itirafıdır. “Enflasyonu düşüreceğiz”, “istikrarlı büyüyeceğiz” masalları anlatıyorlar. Ama bu “büyüme”yi işçi sınıfının ekmeğini daha da küçültmek, onu daha da yoksullaştırmak pahasına gerçekleştirmek istediklerini anlatmıyorlar! Enflasyonu düşürmek adına boğazımıza ot tıkayanlar, enflasyon düştüğünde dahi fiyat artışlarının sürdüğünü süslü cümlelerle saklamaya devam edecekler.
Çalışma yaşamına saldırı: “Esneklik” adı altında modern kölelik
OVP’lerin en tehlikeli ve sinsi sayfaları, her zaman çalışma yaşamına dair “yapısal reform” başlığı altında gizleniyor. “İstihdamı artıracağız”, “çalışma hayatını modernleştireceğiz” yalanlarıyla pazarlanan, tam teşekküllü bir kölelik sistemidir.
OVP’de sıkça geçen “yeni nesil çalışma biçimleri”, “kısmi süreli çalışma” ve “uzaktan çalışma” kavramları, işçiyi sendikasız, güvencesiz ve kuralsız çalıştırmanın kılıfıdır. Patronlar işçiyi istediği an işe çağıracak, işi bitince kapı önüne koyacak. Mesai saatleri paramparça edilecek, işçi ne kadar çalıştığını ve ne kadar ücret alacağını bilemeyecek! Bu, iş saatlerinin belirsizleştiği, kıdem ve ihbar tazminatına erişimin, düzenli ücretin, sendikalaşma ve toplu sözleşme hakkının fiilen tasfiye edildiği bir sömürü modelidir.
Esnek çalışmanın faturası daha çok kadın işçilere ve gençlere kesilmeye devam edilecek. “İş ve aile yaşamını uyumlaştırma” safsatasıyla kadınlar, evdeki bakım yüküyle birlikte parça başı, yarı zamanlı sömürü cehennemine itilmektedir. Gençlerimiz ise “stajyer”, “çırak”, “mesleki eğitim” kılıfları altında hiçbir iş güvenliği olmadan sömürü çarkları arasına sürülmektedir.
Özelleştirme talanı durmak bilmiyor
OVP’de özelleştirme gelirleri 2027-2029 döneminde toplam 596,8 milyar TL’ye çıkarılıyor. Bir önceki programda 2027 için 70 milyar TL öngörülürken, yeni OVP’de bu rakam 183 milyar TL’ye sıçradı. Boğaz köprüleri, 8 otoyol ve 5 çevre otoyolu, mülkiyet devri olmaksızın 30 yıllığına özelleştirme kapsamına alınıyor. Ulaşım altyapısı, on yıllar boyunca köprü ve otoyol geçiş ücretleri üzerinden büyük sermaye gruplarına peşkeş çekilmek isteniyor. Üstelik bu özelleştirme gelirleri, öngörülen 12,4 trilyon TL’lik toplam bütçe açığının onda birini bile kapatmıyor. Zaten asıl amaç bütçe açığını kapatmak değil, yandaş sermaye gruplarına servet transferini sürdürmek, kamusal varlığı bir kez daha talan sofrasına yatırmaktır.
Vergi soygunu ve emperyalist yağma
Bu kölelik programının bir diğer ayağı “mali disiplin” dedikleri vergi soygunudur. “Tabana yayacağız” diyerek anlattıkları vergi reformu, haracın işçiden, emekçiden tahsil edilmesidir. Zaten ücretlerimiz daha elimize geçmeden gelir vergisiyle tırpanlanıyor. Markette, pazarda, aldığımız nefese bile KDV, ÖTV ödüyoruz. Patronlar ise “yatırım” adı altında her yıl milyarlarca liralık vergi aflarından yararlanıyor. OVP ile dile gelen, zenginin vergisini sıfırlarken, bütçe açıklarını dolaylı vergilerle asgari ücretlinin, emeklinin sırtından kapatma planıdır.
Aynı dönemde savunma harcamalarında öngörülen artış yüzde 229. Bunu sosyal konutta yüzde 150, maden aramada yüzde 139, organize tarım bölgelerinde yüzde 103’lük artışlar izliyor. Emekçinin evine, sağlığına, eğitimine ayrılan pay kısılırken, militarizme ve inşaata dayalı sermaye birikimine akan kaynak katlanarak büyüyor. Bu salt bir “bütçe tercihi” değil, kriz içinde debelenen bir rejimin hem içeride hem dışarıda kendi sınıf çıkarlarını silahla, betonla koruma çabasının programa yansımasıdır.
Aynı zamanda bu program, uluslararası mali sermayeye, emperyalist tefecilere bir teslimiyet senedidir. “Yabancı sermaye ülkeye gelsin” diye Türkiye işçi sınıfının eti ve kemiği uluslararası borsalara peşkeş çekiliyor. Biriken milyarlarca dolarlık dış borcun faizi, doğrudan işçi sınıfının alın terinden süzülerek Londra ve New York tefecilerine aktarılıyor.
Burjuvazinin sömürü programına karşı, işçi sınıfının mücadele programında birleşelim!
2027-2029 OVP’sinin her satırı aynı gerçeği gösteriyor: Bu program, krizin yükünü işçi sınıfının, emekçinin, gençliğin ve kadınların sırtına yıkarak sermayenin kârını ve birikimini garanti altına almanın planıdır. Düşük tutulan enflasyon hedefleri ücretleri bastırmanın, “güvenceli esneklik” söylemi kölece çalışma koşullarını dayatmanın, özelleştirme dalgası kamu malını yağmalamanın, dolaylı vergi yükü emekçiyi soymanın, savunma harcamaları da militarist bir rejimi ayakta tutmanın aracıdır.
Bu program bir kez daha “aynı gemideyiz” masalının koca bir yalan olduğunu kanıtlıyor. Onların gemisi, banka hesapları, lüks yalıları ve teşvik primleriyle şişerken; bizim bindiğimiz tekne, enflasyon, işsizlik ve iş cinayetleriyle batırılıyor. Biz üretiyoruz, onlar çalıyor. Biz ölüyoruz, onlar büyüyor!
2027-2029 OVP, saray rejiminin yerli ve uluslararası tekellerle ortak yapımıdır. Ve onların bir planı varsa, işçi sınıfının da bir yanıtı olmalıdır!
Bu yanıt, fabrikalarda, iş yerlerinde işçi sınıfının bağımsız örgütlülüklerini yaratmak, sermaye sınıfının ve AKP’nin dayattığı yıkıma, iktidarın bu yıkımı gerçekleştirmek için uyguladığı baskı ve zorbalık politikalarına karşı durmaktır. Haklarımız, emeğimiz, geleceğimiz ve özgürlüğümüz için emeğin kurtuluşu mücadelesini büyütmektir.



