Biz işçilerin insanca bir yaşam mücadelesi güçlendiğinde, siyasal iktidarın ve kapitalist patronların arkasına saklanmaktan başka çaresi olmayan bu bürokratları, teslimiyetçi ve icazetçi anlayışlarıyla birlikte sendikal hareketten temizleyeceğiz.
Türk-İş Başkanlar Kurulu 23 Eylül’de toplandı. 12 başlık altında; vergi sorunundan ücretlerin erimesine, otoyolların özelleştirilmesinden emeklilerin yaşam koşullarına, sendikalaşmanın engellenmesinden çıraklık ve staj konusuna, işçi sağlığı ve iş güvenliğinden taşeronlaşmaya kadar pek çok sorunun dile getirildiği ve bunlara ilişkin taleplerin sıralandığı bir sonuç bildirgesi yayımlandı. Ancak bu sorunlara karşı ne yapılacağına, bu taleplerin somut olarak nasıl bir eylem programıyla elde edileceğine dair tek bir cümle kurulmadı.
Türk-İş Konfederasyonu’na bağlı sendikaların başkanlarını toplayıp aynı hamaset nutuklarını attılar, hepimizin yakından bildiği sorunları sıralayıp dağıldılar. Yeri geldiğinde bir avuç işçinin mücadelesiyle ülke gündemi değişebilirken, bir milyondan fazla üyesi olan bir konfederasyon için bu ne büyük başarı!
Bu ülkede milyonlarca emekçiyi ilgilendiren sorunlara dair tek bir şey yapmayan bu bürokratlar, aynı zamanda AKP iktidarının aparatı olarak iş görmeye devam ediyorlar. Toplantının sonuç metnine eklemedikleri ancak gerçekte uyguladıkları ise, sendikalarının şubelerine ve temsilcilerine kadar uzanan bir talimat mekanizması ile, kapitalistler ne derse onu işçilere kabul ettirmeye çalışmalarıdır.
Bunu böyle yapanların, 12 maddede sıraladıkları temel sorunlara karşı herhangi bir mücadele yürütmeleri zaten beklenemez. Çünkü onlar, sermayenin ve saray rejiminin politikalarının ürünü olan bu sorunların aynı zamanda bir parçası hâline gelmiş durumdalar. Sorunun bir parçası olanlar da zaten çözümün parçası olamazlar.
İçinde bulunduğumuz kriz ve baskı atmosferi, işçi bölüklerinin korkutulmuş ve umutsuzluğa itilmiş olması, Türk-İş bürokratlarının da varlıklarını sürdürmesine olanak sağlıyor. Dolayısıyla bu tabloyu işçiden bağımsız görmek hata olur. Tüm bunlar, işçi sınıfının bu tabloya rıza göstermesinden de besleniyor.
Biz işçilerin insanca bir yaşam mücadelesi güçlendiğinde, siyasal iktidarın ve kapitalist patronların arkasına saklanmaktan başka çaresi olmayan bu bürokratları, teslimiyetçi ve icazetçi anlayışlarıyla birlikte sendikal hareketten temizleyeceğiz.



