Ücret asgari, sömürü azami!

İşçi sınıfı, kapitalistlerin “rekabet”, “sürdürülebilirlik” vb. safsatalarına, “batarız”, “fabrikalar kapanır” yalanlarına göre değil, insanca yaşam ve çalışma koşulları için kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarına göre konumlanmalıdır.

Asgari ücret belirleme süreci yaklaşırken tartışmalar da başladı. Ortalıkta pek çok zam oranı dedikodusu dolaşıyor. Sermaye medyasında hemen her gün asgari ücrete ilişkin yeni senaryolar yazılıyor, ekonomistler tahminlerini açıklıyor. Milyonlarca işçi ve emekçinin bir yıl boyunca alacağı ücretin ne olacağı, toplumun çok geniş bir kesimini doğrudan ilgilendiriyor.

Asgari ücret, söylenilenin aksine bir işe giriş ücreti değil, milyonlarca işçinin mahkûm edildiği ortalama ücret hâline gelmiş durumdadır. Çalışanların yarıya yakını asgari ücretle çalışırken, geriye kalan büyük çoğunluğu da ya açlık sınırında ya da bu sınırın biraz üzerinde ücretlere mahkûm ediliyor. Bu kadar geniş bir kesimi etkilediği için, seçimlerin ne zaman yapılacağına ilişkin tartışmalar bile asgari ücret gündemiyle ilişkilendirilerek yürütülüyor.

Her yıl aralık ayında belirlenen asgari ücret, yalnızca bu ücretle çalışanların gelirini belirlemekle kalmıyor, hemen tüm ücret artışları için de bir referans noktası oluşturuyor. Asgari ücretin belirlenmesiyle tüm diğer ücretler için bir skala belirlenmiş oluyor.

Asgari ücret bu ülkede sefalet ücreti demektir. Resmî verilerin ortaya koyduğu açlık sınırının dahi altında kalan bu ücret, önlenemeyen enflasyon karşısında yıl içinde sürekli eriyor. Sermaye iktidarının ortaya koyduğu ve sözde krizden çıkış reçetesi olarak sunduğu program, düşük ücret politikasına dayanıyor. İşçi ücretlerini düşürüp iş gücü maliyetlerini geriye çekerek kapitalistlerin “rekabet gücü”nü artırmayı hedefleyen bu program hâlen uygulanıyor. Bunun anlamı ise yoksulluk ve sefaletin derinleşmesiyle birlikte çalışma koşullarının giderek ağırlaşması oluyor.

AKP iktidarı, milyonlarca insanın sefaleti anlamına gelen asgari ücret belirleme sürecini de her yıl bir tiyatro olarak sahneye koyuyor. Asgari Ücret Tespit Komisyonu; beş hükümet, beş işveren ve beş işçi temsilcisinden oluşuyor. Göstermelik olarak birkaç kez bir araya geliyorlar. Oysa asgari ücret, kapitalistlerin çıkarları, ihtiyaçları ve talepleri doğrultusunda iktidar tarafından belirleniyor. Komisyona ise bu kararı açıklamak kalıyor.

Çalışma Bakanı, “Mümkün olan bir zam oranıyla emekçimizi mağdur etmeyeceğiz” açıklamaları yapıyor. Ülkenin en büyük işçi konfederasyonunun başkanı ise “komisyonun yapısı gereği bu sefer görüşmelere katılmayacağı”nı söyleyerek sorumluluktan kurtulmaya çalışıyor.

Kapitalistlerin temsilcileri, “rekabet gücünün korunması” gerekçesi ve “yüksek oranlı artış olursa işçi çıkarırız” tehditleriyle, asgari ücret sürecine hazırlanıyor. Çalışma Bakanı’nın “mümkün” dediği ile kapitalistlerin söyledikleri aslında aynı kapıya çıkıyor. İşçi sendikalarının başına çöreklenmiş ağa takımı ise göstermelik açıklamalarla sefalete rıza gösteriyor.

Geriye milyonlarca işçi ve emekçi kalıyor. Asıl saflaşma da burada başlıyor: Kapitalistler, devlet ve sendika bürokratları bir tarafta, işçi sınıfı ve emekçiler diğer tarafta. Ücreti belirleyen temel etken, talepleri için birleşen ve örgütlenen işçilerin mücadelesinin gücüdür. Ortada bir pasta, işçi ve emekçilerin yarattığı muazzam bir değer var. Bu değerden hangi sınıfın payına ne düşeceğini belirleyecek olan ise mücadeledir.

İşçi sınıfı, kapitalistlerin “rekabet”, “sürdürülebilirlik” vb. safsatalarına, “batarız”, “fabrikalar kapanır” yalanlarına göre değil, insanca yaşam ve çalışma koşulları için kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarına göre konumlanmalıdır. “Batarız” diye veryansın ettikleri, aslında kapitalistlerin kâr oranlarının düşmesi ihtimalidir. Fabrikalar üretmeye, kapitalistler kâr rekorları açıklamaya devam ederken işçilerin sefalete mahkûm edilmesi, bu düzenin gerçek yüzünü gösteriyor. İnsanca yaşanabilir bir ücret için sert bir mücadele işçi sınıfını bekliyor.