İşçi sınıfımız; azami kâr hırsıyla davranan, alınması gereken önlemleri masraf kalemi olarak gören, üç kuruş daha fazla kazanmak için işçilerin canına kasteden kapitalistleri ancak iş yeri iş yeri, fabrika fabrika örgütlenerek dizginleyebilir. Böylelikle insanca çalışma ve yaşama koşullarını elde edebilir.
Geçtiğimiz yıl Dilovası’nda Ravive parfüm dolum fabrikasında 6’sı kadın ve çocuk olmak üzere 7 işçinin yaşanan patlama sonucu yanarak katledilmesinden tam bir yıl sonra, bu kez İzmir’de HABAŞ demir döküm fabrikasında yaşanan iş cinayetinde 19 işçi yanarak yaşamını yitirdi. Dilovası’ndan HABAŞ katliamına kadar geçen süre zarfında bu ülkede yaklaşık 2 bin işçi fabrikalarda, tarlalarda, inşaatlarda, gemilerde gerçekleşen iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. Son on yılda en az 18.683 işçi, AKP’nin iktidarda olduğu son 25 yılda ise 30 binden fazla işçi önlenebilir “kazalar” sonucu yaşamdan koparıldı.
Adeta işçi mezarlığına dönen bu ülkede birileri kalkıyor, göz göre göre gerçekleşen ölümlere utanmazca hâlâ “kaza”, “kader”, “fıtrat” diyebiliyor. Ancak bizler biliyoruz ki Soma’dan Ermenek’e, Torunlar’dan Hendek’e, İliç’ten Dilovası’na kadar gerçekleşen işçi katliamlarının nedeni kapitalistlerin dizginlenemez kâr hırsıdır. Alınması gereken işçi sağlığı ve iş güvenliği önlemlerini masraf kalemi olarak gören kapitalistler ve onlara her açıdan kol kanat geren sermaye düzeninin yürütücü gücü AKP iktidarı bu katliamların bizzat sorumlusudur.
Emek sömürüsüne dayalı kapitalist düzende üretim sürecinin bir parçası olan işçilerin canının kapitalistler için bir kıymeti zaten yok. Ancak 25 yıllık AKP iktidarı döneminde yaratılan çalışma rejiminde bu tablo çok daha ağırlaştı. Öyle ki, kapitalistlerin daha fazla kâr edebilmesi için iş yasalarında değişikliklere gidildi. Kuralsız ve güvencesiz çalışma yaygınlaştırıldı. Sendikalaşmanın önüne sayısız engeller getirildi. Mücadele eden ve direnen işçiler baskı ve zorbalıkla sindirilmeye çalışıldı.
Böylece bu kölelik düzeninde işçilerin payına daha da fazla sömürü, yoksulluk ve ölüm düşer hâle geldi. Açık bir sınıfsal tutumla hareket eden iktidar, göz göre göre gerçekleşen iş cinayetlerinin önünü açtığı gibi, işçinin canına kastedenlerin sırtını ise göstere göstere sıvazladı. Daha dün Dilovası katliamının sorumlularından olan kapitalist, kısa süreli tutukluluğunun ardından tahliye olurken; HABAŞ katliamında gördük ki, daha önce de işçilerin canına kasteden bu katil, cezasızlık zırhıyla yeni cinayetler işlemeyi sürdürdü.
Bu kölece çalışma rejiminde işçi sınıfımızın, kendisine dönük bu kapsamlı saldırılar karşısında, sadece insanca bir çalışma yaşamı için değil “yaşamak” için bile örgütlenmek ve mücadele etmek dışında bir seçeneği bulunmuyor.
İşçi sınıfımız; azami kâr hırsıyla davranan, alınması gereken önlemleri masraf kalemi olarak gören, üç kuruş daha fazla kazanmak için işçilerin canına kasteden kapitalistleri ancak iş yeri iş yeri, fabrika fabrika örgütlenerek dizginleyebilir. Böylelikle insanca çalışma ve yaşama koşullarını elde edebilir.
Kuşkusuz kapitalistler sınıfa dönük kapsamlı saldırılarını uygularken yalnız değiller. Sermaye düzenini ayakta tutmak için bir yanda içimizdeki ajanları olan sendika bürokratları, öte yanda ise sermaye devleti var.
Bugün AKP iktidarının yürütücüsü olduğu sermaye devleti; yasalarıyla, tüm bürokratik kurumlarıyla, kolluk güçleriyle kapitalistlerin hizmetindedir. Tümüyle çürümüş olan bu kurumlar bir avuç para babasının hizmetine koşulmuş durumdadır. Soma’nın ardından Dilovası’nda gördüğümüz gibi, onlarca işçinin canına kastedenler üç gün hapis yatıp çıkabilecek bir rahatlığa sahiptirler. Tıpkı HABAŞ patronunun, 2017 yılında bir işçinin ölümünün ardından aldığı göstermelik cezanın ardından tüm pervasızlığını sürdürerek 19 işçinin ölümüne yol açmasında olduğu gibi…
Bizler, işçi sınıfının karşısında konumlanan sermayeye, devlete ve sendika bürokratlarına karşı kendi sınıf çıkarlarımız için, bu ölüm düzeninde hayatta kalabilmek için örgütlü mücadeleyi büyütmeliyiz. Bu aynı zamanda bizlerden önce kapitalizmin dişlileri arasında yaşamını yitiren sınıf kardeşlerimize de borcumuzdur.