Daha ucuz emek, daha fazla sömürü!

Türkiyeli kapitalistlerin Suriye’de ucuz emek için sıraya girmesi karşısında yapılması gereken, işçilerin birbirleriyle rekabet etmesi değil; patronların sınır tanımayan sömürüsüne karşı işçilerin tüm sınırları aşan dayanışması ve örgütlü mücadelesidir.

Suriye’de savaşın yarattığı yıkım, ölüm ve sefalet sermaye için yeni bir fırsat alanına dönüşüyor. Halep’te üretime başlayan LC Waikiki fabrikası bunun en somut örneklerinden biri. Türkiye’deki asgari ücretin yaklaşık beşte biri düzeyindeki ücretlerle Suriyeli işçileri çalıştıran LC Waikiki, sermayenin kâr uğruna sınır tanımadığını da bir kez daha gözler önüne seriyor.

LC Waikiki’nin Halep’teki fabrikası 150 işçiyle üretime başladı. Şirketin hedefi üç yıl içinde işçi sayısını binin üzerine çıkarmak. Yalnızca LC Waikiki de değil, 2026’nın ilk yarısında tekstil ve hazır giyim sektöründen yüzlerce şirket Suriye’de yatırım için başvuru yapmış bulunuyor. Türkiyeli kapitalistler, Suriye’nin ucuz iş gücü, vergi ve üretim avantajlarını değerlendirmek için adeta sıraya giriyor.

Bu tablo, “Suriye’nin yeniden inşası” adı altında nelerin üstünün örtülmeye çalışıldığını gösteriyor. Emperyalist hegemonya ve nüfuz alanları mücadelesi için yıkıma uğratılan Suriye, şimdi de sermaye sınıfı için ucuz iş gücü ve sınırsız sömürü fırsatı olarak kapitalizmin azgın dişlerinin arasına atılıyor. En açgözlü olanlar, Suriye halkının içine düştüğü durumdan hızla faydalanmak için rotalarını bu ülkeye çeviriyorlar.

Bu yalnızca Suriyeli ve Halepli işçinin sorunu değildir. Türkiye’deki tekstil işçisinin de sorunudur. Çünkü kapitalistler işçiyi milliyetine göre değil, ne kadar sömürebildiğine göre değerlendirir. Türkiye’de açlık sınırının altında kalan ücretler yüksek geldiğinde fabrika Suriye’ye taşınabilir. Suriye’de ücretler yükseldiğinde başka bir ucuz emek havzasına rota çevrilir. Sermayenin sınırları yoktur! Yeter ki daha fazla sömürebilsin, daha fazla kâr edebilsin…

İşte kapitalizmin “barış” dediği şeyin sınıfsal yüzü budur. Savaşın ardından sermaye fabrikalar, OSB’ler, enerji yatırımları ve ticaret ağlarıyla bölgeye giriyor. Yıkılan şehirlerin, işsizliğin ve yoksulluğun ortasında kapitalist patronlar yeni pazarlar ve ucuz emek arıyor. Bu düzende barış ancak sermayenin sömürüsü altında kendine yer bulabiliyor.

Türkiyeli kapitalistlerin Suriye’de ucuz emek için sıraya girmesi karşısında yapılması gereken, işçilerin birbirleriyle rekabet etmesi değil; patronların sınır tanımayan sömürüsüne karşı işçilerin tüm sınırları aşan dayanışması ve örgütlü mücadelesidir.

Çünkü kapitalist patron için Halepli işçi de Türkiyeli işçi de aynıdır! Kâr varsa, kasalar doluyorsa, sermayeleri büyüyorsa, işçinin hangi dine, hangi millete, hangi coğrafyaya ait olduğu önemli değildir! Ve bu düzen değişmediği sürece sermaye, sömüreceği yeni işçileri bulmaya devam edecektir.