İşçiler açısından mesele, Cemil Tugay’ın hangi partiye geçeceği değildir. Asıl mesele, hangi siyasi kimlikle hareket ederse etsin, işçilerin haklarını gerileten ve sendikal bürokrasiyi kendi politikalarının parçası hâline getiren anlayışa karşı işçilerin kendi bağımsız iradesini ve örgütlülüğünü güçlendirmesidir.
Koltuğa oturduğu günden bu yana adı sık sık işten atmalar, hak gaspları ve işçilere karşı düşmanca tavrı ile anılan eski CHP’li, şimdinin bağımsız İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay’ı nasıl bilirsiniz?
Biz onu işçi düşmanı olarak biliyorduk ve şimdiye kadar bizi hiç yanıltmadı. Hak-İş’le yaptığı son görüşmeden yansıyanlar bunun yeni bir göstergesi oldu. Siyasi geleceğini pazarlığa çıkaran bu kişi işçi düşmanlığı çizgisini sürdürmeye devam ediyor.
Tugay’ın CHP’den istifasının ardından gündeme gelen AKP’ye geçiş iddialarının gölgesinde gerçekleşen son Hak-İş görüşmesi, İzmir’deki emek karşıtı politikaların ve siyasi hesapların ulaştığı noktayı açıkça gözler önüne seriyor. Elbette Cemil Tugay CHP’deyken de işçi düşmanıydı, bugün de işçi düşmanı. Siyasi geleceği nerede olursa olsun, işçiler açısından değişen bir şey olmayacak.
“İşçi düşmanlığı” tesadüf değil bir çizgidir!
Göreve geldikten sonra 1 Mayıs alanlarında bizzat işçiler tarafından “işçi sınıfına ihanet” ettiği gerekçesiyle protesto edilen, belediye önünde hak arayan emekçileri tehdit eden ve sağlık raporu aldığı gerekçesiyle onlarca çalışanı işten çıkaran Cemil Tugay yönetiminin uygulamaları süreklilik taşıyor.
Tasarruf ve mali kriz gerekçelerinin faturası her defasında alın teri döken belediye işçisine kesilirken, Tugay yönetiminin sendikal yapıları birbirine karşı kışkırtma ve yarıştırma politikası da işçilerin birliğini bölmeye hizmet ediyor.
AKP iddiaları ve Hak-İş masası
CHP’den istifa ederek bağımsız olarak görevini sürdüren Cemil Tugay’ın AKP’ye geçeceği yönündeki iddialar son aylarda çeşitli kereler gündeme geldi. Ancak bu iddialar Tugay ve çevresi tarafından yalanlandı.
Tam da bu tartışmaların sürdüğü bir dönemde Tugay’ın Hak-İş’e bağlı sendikaların İzmir yöneticileriyle bir araya gelmesi tesadüf kabul edilemez. Görüşmede Hak-İş’in İzmir Büyükşehir Belediyesi ve iştiraklerinde örgütlenme talebinin gündeme geldiği biliniyor. Hak-İş’in belediyede yetki alması hâlinde bundan memnuniyet duyacağını ifade ettiği söylenen Tugay’ın bu davranışında da şaşıracak bir şey bulunmuyor. Ama belediye grevi sırasında “sosyal demokrat başkan”, “bu grev AKP’nin oyunu” diye işçilerin grevine saldırıp, başkanın işçi düşmanlığının yanında saf tutanların elbette bir şeyler demesi gerekiyor. Öte yandan CHP’ye yakınlığıyla bilinen DİSK Genel-İş yöneticilerinin geçmişte işçilerin değil Tugay yönetiminin yanında durduğu örnekleri de unutmamak gerekiyor.
İşçiler açısından mesele, Cemil Tugay’ın hangi partiye geçeceği değildir. Asıl mesele, hangi siyasi kimlikle hareket ederse etsin, işçilerin haklarını gerileten ve sendikal bürokrasiyi kendi politikalarının parçası hâline getiren anlayışa karşı işçilerin kendi bağımsız iradesini ve örgütlülüğünü güçlendirmesidir.



