Türk-İş, Hak-İş ve DİSK yönetimlerinin içinde bulunduğu tablo düşünüldüğünde, sınıf mücadelesini güçlendirmek için adım atmak, mücadeleyi masa başı görüşmelerin sınırlarından çıkararak somut biçimde örgütlemek demektir. Burada kritik olan, bu tür girişimlerin kendinden menkul zeminlere dönüşmesini ya da sendikal çekişmelere dolgu malzemesi olmasını engellemek için tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmaktır.
DİSK’e bağlı 16 sendika geçtiğimiz günlerde “İşçi sınıfını ve dostlarını mücadeleye çağırıyoruz” başlıklı bir açıklama yayınladı. Ülkenin genel tablosu, saray iktidarının adımları, düşük ücret saldırısı, vergi soygunu, fon krizi ve örgütlenmenin önündeki engeller ile artan baskı koşulları, yapılan açıklamanın genel çerçevesini oluşturuyor. Başta Türk-İş, Hak-İş, DİSK olmak üzere emekten yana kurumlar “bir program etrafında”, “samimi ve ilkeli bir mücadeleye” davet ediliyor. Bölgesel ve merkezi mitinglerin düzenlenmesi, fabrikalarda üretimden gelen gücün kullanılması dâhil olmak üzere işçi ve emekçileri harekete geçirecek, mücadeleyi büyütecek adımlar için bir araya gelme çağrısı yapılıyor.
Böyle bir girişim elbette anlamlıdır. 16 sendikayı böylesi bir açıklamaya götüren koşullar, kendi konfederasyonuna dahi mücadele çağrısı yapmasının nedenleri; bunlardan bağımsız olarak, yapılan çağrı ve öneriler sahiplenilip desteklenmesi gereken bir yerde duruyor. Ancak yapılan çağrının ve çabanın tutarlılığını, samimiyetini ve iddiasını belirleyecek olan bu konuda atılacak somut adımların neler olacağı ve nasıl hayata geçirileceğidir.
İşçi sınıfı ve emekçiler zor bir süreçten geçiyor. Sermaye düzeninin çok yönlü saldırı dalgası ve bunun yarattığı ekonomik ve sosyal tablo her geçen gün ağırlaşıyor. Bu tabloya demokratik hak ve özgürlüklere dönük pervasız saldırılar eşlik ediyor. Saray iktidarı sınıf hareketinin içinde bulunduğu hareketsizlikten güç alarak ağır bir yıkımı dayatıyor.
Bu hareketsizlik hali sendikal örgütlenmenin zayıflığına neden olurken, tersinden sendikal bürokrasinin işçi sınıfı üzerinde kurduğu denetimi güçlendiriyor. Hâkim bürokratik sendikal anlayış olduğu kadarıyla ortaya çıkan mücadele dinamiklerini kötürümleştiren bir rol oynuyor. Kapsamlı sorunlar bu sorunların yol açtığı öfke ve tepki ile mevcut hareketsiz tablo arasındaki çelişki sendikalar açısından da idare edilemez hale geliyor. Ortaya çıkan ileri ve kararlı mücadele örnekleri mevcut sendikal yapıyı zorluyor, bazı çatlaklara ve buna dayalı arayışlara yol açıyor.
Geniş işçi ve emekçi kitlelerin sendikal örgütlülükten dahi yoksun olduğu, örgütlü kesimlerin ise geleneksel sendikal merkezler tarafında hareketsizliğe mahkûm edildiği bugünkü koşullarda, sendikal alandan gelecek ileri adımlar tabloyu değiştirmek açısından belli imkânlar yaratabilecektir.
Ancak sorunları tespit etmek, ihtiyaç ve talepleri belirlemek, bunları bir çağrıyla birleştirerek öneriler sunmak önemli olsa da asıl belirleyici olan, bu çağrının gereklerini yerine getirme iradesidir. Yapılan açıklamanın somut bir eylem planına ve buna dayalı bir pratiğe dönüştürülmesi için öncü işçiler çaba göstermeli, sınıf hareketini ileriye taşımak için ortaya çıkan bu olanağı aktif bir tutumla değerlendirmeli ve çağrılarının arkasında durmalarını sağlamak için sendikal kurumlara basınç uygulamalıdır.
Türk-İş, Hak-İş ve DİSK yönetimlerinin içinde bulunduğu tablo düşünüldüğünde, sınıf mücadelesini güçlendirmek için adım atmak, mücadeleyi masa başı görüşmelerin sınırlarından çıkararak somut biçimde örgütlemek demektir. Burada kritik olan, bu tür girişimlerin kendinden menkul zeminlere dönüşmesini ya da sendikal çekişmelere dolgu malzemesi olmasını engellemek için tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmaktır.