Bu barolardan aldıkları referanslarla kürsülere oturan hakimler, kâğıt üzerinde yazılı olan yasaları uygulamaya bile tenezzül etmez. Onlar, onları o koltuğa oturtanların kullarıdır.
İşçiler fabrikalarda, şantiyelerde can verirken, sendikalaştığı için kapı önüne konulurken adaletin terazisi neden hep patronlardan yana tartıyor?
Yıllarca ter döktüğünüz fabrikadan haksız yere atıldığınızı düşünün. Dava açıyorsunuz ve mahkeme kapılarında sürünüyorsunuz. Ya da bir işçi kardeşiniz, patron üç kuruşluk iş güvenliği önlemini almadığı için pres makinesinde, maden göçüğünde can veriyor. Karşınızda kravatlı katiller, sırıtan patron avukatları… Peki, o kürsüde oturan, davanızda son sözü söyleyecek olan, patronları aklayıp üç kuruşluk cezalarla sırtlarını sıvazlayan hâkimler kim? O cübbeleri nasıl giydiler?
Ankara 2 No’lu Baro Başkanı’nın televizyon ekranlarındaki yüzsüz torpil itirafı, mahkeme koridorlarındaki çürümüşlüğü ve burjuvazinin yargısının nasıl inşa edildiğini bir kez daha kanıtladı. Ankara 2 No’lu Baro Başkanı Gökhan Ağdemir, yeniden aday olduğu baro seçimleri öncesi katıldığı bir televizyon programında “İki senelik çalışma dönemimizde 70 baro üyesi avukat arkadaşımızı hâkim, savcı yaptık. Bakanlık bize ayrıcalık tanıdı” dedi. Utanmadan, sıkılmadan, siyasi kadrolaşmayı bir övünç madalyası gibi anlattı. Ağdemir, bu sözlerin bağlamından koparıldığı iddia ederek başkan adaylığından geri çekildiğini ilan etse de yaptığı itirafın tartışılacak bir yanı bulunmuyor.
Bu itiraf, saray rejiminin yandaş baroları, yargıdaki “devşirme ve referans merkezleri” olarak kurduğunu ilk elden ortaya koyuyor. O kürsülere oturmanın tek şartı iktidara ve sermaye düzenine sarsılmaz bir sadakattir.
İşçi, sendika hakkı için direniş çadırı kurduğunda karşısına dikilenler, patronu haklı bulan kararların altına imza atan hâkimler de işte bu aynı torpil çarkından çıkmaktadır. Siyasi referansla o koltuklara oturtulanların dağıtacağı adalet, ancak patronların adaleti olur. Bu barolardan aldıkları referanslarla kürsülere oturan hakimler, kâğıt üzerinde yazılı olan yasaları uygulamaya bile tenezzül etmez. Onlar, onları o koltuğa oturtanların kullarıdır.
Bu yüzsüz itiraf gösteriyor ki; baştan aşağı torpile ve patronların menfaatine batmış bu düzende, adalet saraylarının soğuk duvarları arasında işçi sınıfı için adalet yoktur!



