Yamanacak bir bütçe yok! Yıkılacak bir düzen var!

Bizim emeğimizle, alın terimizle yaratılan toplumsal servetin holdinglere, tefecilere, fon vurguncularına, silah tüccarlarına peşkeş çekilmesini engellemenin tek yolu vardır: Kapitalist üretim ilişkilerini yerle bir etmeyi hedefleyen devrimci sınıf mücadelesini, emeğin kurtuluşu mücadelesini yükseltmek! Kaynakların ranta, faize ve savaşlara değil; toplumun eğitim, sağlık, barınma gibi gerçek insani ihtiyaçlarına ayrılacağı bir ekonomi ancak, sermayenin sınıf diktatörlüğünün dağıtılarak, bir işçi-emekçi iktidarının kurulmasıyla mümkün olacaktır.

Burjuva siyaset sahnesinin geleneksel yıl sonu perdesi, 2027 yılı merkezi yönetim bütçe teklifiyle TBMM koridorlarında bir kez daha açıldı. Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz tarafından “istikrar, refah ve dayanıklılık” gibi süslü kavramlarla açıklanan 2027 bütçe teklifi, 27 trilyon 276 milyar liralık devasa bir harcama programını ve 3 trilyon 868 milyar lirayı aşan bütçe açığını barındırıyor. Rakamların üzerine örtülen şalı çekip aldığımızda ise, karşımızda duran taslak sıradan bir mali planlama değil. Bu taslak, işçi sınıfının alın teriyle var edilen toplumsal zenginliğe kapitalist devlet tarafından yasal yollarla nasıl el konulduğunun; bu muazzam kaynağın yeniden kapitalistlere ve burjuva diktatörlüğünün baskı mekanizmalarına nasıl peşkeş çekildiğinin çıplak bir itirafıdır. Giderek derinleşen yoksulluğun ortasında patlak veren fon vurgunu da eklendiğinde, yasal soygun ile gayrimeşru yağmanın sermaye düzeninde nasıl etle tırnak gibi iç içe geçtiği çok daha net anlaşılmaktadır.

2027 Bütçesi’nde vergi soygunu

Kapitalist devletin çarkları, ağırlıklı olarak işçi ve emekçilerden zorla kopardığı vergilerle döner. 2027 bütçesinde hedeflenen 19 trilyon 906 milyar liralık toplam gelir beklentisinin yüzde 85’i de doğrudan vergi gelirlerine dayanmaktadır.

Bununla birlikte saray rejimi, Orta Vadeli Program (OVP) aracılığıyla 2027 yılı sonu enflasyon hedefini yüzde 21 olarak ilan etmişken, vergi gelirlerindeki artış oranını yüzde 35,6 olarak belirlemiştir. Bu açık çelişki, devletin kendi açıkladığı enflasyon rakamlarına inanmadığının ve aradaki farkı doğrudan işçi sınıfı ve emekçilerin cebinden finanse edeceğinin acımasız bir göstergesidir. “Enflasyonla mücadele” bahanesiyle emekçilere sefalet zamlarını ve yoksulluğu dayatan sermaye iktidarı, öte yandan kendi vergi gelirlerini yüzde 35’in üzerinde artırarak işçi ve emekçilerin sofrasındaki son lokmayı da gasp etmeyi hedeflemektedir.

Vergi yükünün sınıfsal dağılımı ise sömürünün vahşi boyutunu gözler önüne sermektedir. 5 trilyon 681 milyar lira Katma Değer Vergisi (KDV), 3 trilyon 284 milyar lira Özel Tüketim Vergisi (ÖTV) gibi, zengin ile yoksulun tüketim sırasında eşit oranda ödediği adaletsiz dolaylı vergilerden toplanacaktır. İşçilerin maaşlarından daha ellerine geçmeden kesilen gelir vergisi 5 trilyon 533 milyar liraya ulaşacaktır. Dev şirketlerden, holdinglerden ve bankalardan toplanması beklenen Kurumlar Vergisi ise sadece 2 trilyon 223 milyar liradır. Yani işçi ve emekçilerin sırtındaki gelir vergisi yükü kapitalistlerin ödeyeceği vergiyi neredeyse iki buçuk kat aşmıştır.

Milyonlarca emekçi vergi cenderesinde nefessiz bırakılırken, sermaye sınıfı ise korunup kollanmaktadır. “Muafiyet”, “istisna” ve indirim” gibi süslü kavramlar altında tam 4 trilyon 900 milyar liralık vergi gelirinden, yani kapitalistlerin devlete ödemesi gereken devasa bir meblağdan da tek kalemde vazgeçilmektedir.

Ücretlerin “asgari ücrete kadar olan kısımdan vergi alınmaması” uygulaması da bu sömürü çarkının en ikiyüzlü dişlilerinden biridir. 2027 bütçesindeki bu istisna kalemi, 1 trilyon 460 milyar liralık bir tutara denk gelmektedir. Yoksulluk sınırının yüz bin liraya dayandığı ve mevcut asgari ücretin açlık sınırının dahi altında kaldığı bu sömürü düzeninde, bu vergiden vazgeçilmesi işçinin refahını zerre kadar artırmamaktadır. Devlet bu vergiyi almadığında, işçinin net geliri insani bir yaşam seviyesine çıkmamakta; yalnızca kapitalistlerin işçilik maliyetleri ve devlete olan yükümlülükleri azaltılmaktadır. Daha trajik olanı ise, burjuva devletin sermaye lehine vazgeçtiği bu 1,46 trilyon liralık “kayıp”, KDV ve ÖTV gibi dolaylı vergilerle yine işçi sınıfının ve emekçilerin sırtına yüklenmektedir. Kısacası bu uygulama, sömürüyü derinleştiren ve patronları fonlayan dolaylı bir teşvik mekanizmasına dönüştürülmüş durumdadır.

Kan emici rant ve faiz devleti

2027 bütçesinde 3 trilyon 868 milyar lira olarak hedeflenen bütçe açığının temel nedeni, faiz lobilerine ödenecek olan 3 trilyon 975 milyar liralık kaynaktır. Bütçenin yaklaşık yüzde 15’ini yutan bu astronomik rakam, yıllık yaklaşık 71 milyar dolara denk gelmektedir. Yani sermaye iktidarı, her 24 saatte bir, işçi sınıfının alınteriyle üretilmiş 11 milyar lirayı, yerli ve yabancı finans kapitalistlerinin, bankaların ve tefecilerin kasasına aktarmaktadır. İşçiye, emekliye, atanamayan öğretmene veya depremzedeye “kaynak yok” diyerek kemer sıkmayı dayatan iktidar; yoksullukla mücadele ve sosyal yardım bütçesinin 5 katını bir avuç tefeciye ödeyeceği faize ayırmaktadır.

Burjuva devletin yasalarla yürüttüğü bu ekonomik şiddet politikasına, sermaye düzeninin karanlık dehlizlerinde organize edilen gayrimeşru bir talan eşlik etmektedir. Patlak veren fon vurgunu, kapitalizmin yaşadığı çürüme ve kokuşmanın en net özetidir.

Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, 2025 Kasım’ında, bazı fonlar üzerinden haksız manipülasyonlar yapıldığını bildiklerini açıklamıştır. Bu itiraf, devlet aygıtının bu yasa dışı sermaye transferine nasıl seyirci kaldığını, suçluları nasıl himaye ettiğini açıkça kanıtlamaktadır. Milyarlarca liralık haksız kazancı ceplerine indiren spekülatörler hiçbir ceza almadan servetlerine servet katarken, bu vurgunun tetiklediği ekonomik krizin faturası da acımasız vergi politikalarıyla yine emekçi halka kesilmektedir.

Krizi yönetmek için baskı rejimine yatırım

Saray rejimi ve kapitalistler, milyonlarca emekçiyi sefalete ve açlığa mahkûm ederken, biriken öfkenin er ya da geç bir toplumsal patlamaya dönüşeceğinin elbette farkındadır. Bu tarihsel korku, bütçede devletin zor aygıtlarına ve ideolojik manipülasyon araçlarına ayrılan trilyonlarca liralık kaynakta da kendisini ele vermektedir.

2027 bütçesinde güvenlik aygıtlarına ayrılan toplam bütçe 3 trilyon 454 milyar liraya fırlamıştır. Yalnızca Millî Savunma Bakanlığı’nın payı yüzde 86,2 oranında bir artışla 1 trilyon 533 milyar liraya çıkarılmıştır. Emniyet Genel Müdürlüğü için 523,6 milyar lira, Jandarma Genel Komutanlığı için ise 370,7 milyar liralık ödenek tahsis edilmiştir. Silahlanmaya ve baskı aygıtına yatırılan bu akıl almaz meblağlar; yalnızca dış politikadaki emperyalist heveslerin değil, aynı zamanda içeride yükselmesi muhtemel toplumsal hareketleri zorbalıkla bastırma hazırlığının da ifadesidir.

Açlık sınırında yaşayan işçilerin bilinçlerini uyuşturmak, yoksulluğu “kader” olarak kabullendirmek ve sınıfsal öfkeyi şükür kültürüyle yatıştırmakla görevli olan Diyanet İşleri Başkanlığı’nın bütçesi ise yüzde 31,4 oranında artırılarak 229,1 milyar liraya ulaşmıştır. Saray rejiminin en büyük ideolojik aygıtlarından biri olarak işlev gören Diyanet, yalnızca 193,6 milyar liralık astronomik personel gideriyle bile birçok icracı bakanlığın bütçesini tek başına ezip geçmiştir. Kapitalist devlet işçiyi polis copuyla tehdit ederken, diğer yandan din tacirliği ile sömürü düzenini meşrulaştırmaya çalışmakta ve buna trilyonlar harcamaktadır.

Yamanacak bir bütçe yok! Yıkılacak bir düzen var!

2027 bütçesi saray rejiminin, iflas eden ekonomi politikalarının ve kapitalistlerin kâr hırsının faturasını son kuruşuna kadar işçi ve emekçilere kesmek istediğini göstermektedir. Basit bir “yanlış ekonomik tercih” ya da “kötü yönetim” sorunu değildir bu. Sorun; üretim araçlarının mülkiyetini tekelinde tutan burjuvazinin, kendi sınıf çıkarlarını koruyup kollayan, sömürücü bir organizasyon olan devleti kullanmasıdır.

Bizim emeğimizle, alın terimizle yaratılan toplumsal servetin holdinglere, tefecilere, fon vurguncularına, silah tüccarlarına peşkeş çekilmesini engellemenin tek yolu vardır: Kapitalist üretim ilişkilerini yerle bir etmeyi hedefleyen devrimci sınıf mücadelesini, emeğin kurtuluşu mücadelesini yükseltmek! Kaynakların ranta, faize ve savaşlara değil; toplumun eğitim, sağlık, barınma gibi gerçek insani ihtiyaçlarına ayrılacağı bir ekonomi ancak, sermayenin sınıf diktatörlüğünün dağıtılarak, bir işçi-emekçi iktidarının kurulmasıyla mümkün olacaktır.