Cumartesi, Kasım 21, 2026

Ekim Devrimi yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor!

Ekim Devrimi’nin tarihsel önemi, yalnızca kendi döneminde yarattığı değişimlerle ölçülemez. Onun asıl gücü, sonraki kuşaklara bıraktığı deneyimlerde ve dünya işçi sınıfının mücadelesine kazandırdığı perspektifte yatmaktadır. O perspektif bugün hâlâ mücadelemize yol göstermeye devam etmektedir.

İşçi sınıfı iktidara geldiğinde dünya değişir!

Ekim Devrimi tüm işçi sınıfının nasıl bir geleceği kazanması gerektiğini göstermektedir. Onun mirası, işçi sınıfının kendi gücüne güvenmesi, kapitalistlerin egemenliğini sorgulaması ve işçi sınıfının geleceğini kendi ellerine alma mücadelesini büyütmesidir.

Comandante Che yaşıyor, hep yaşayacak!

İşçi sınıfı ve emekçiler Che’yi elbette hatırlamalı, onu emperyalizme karşı mücadele etmiş bir devrimci olarak sahiplenmelidir. Ancak bu yeterli değildir. Esas olarak onun düşüncelerinden, halka bağlılığından, bu uğurda yaptığı fedakârlıklardan ve sarsılmaz inancından öğrenmeyi bilmelidir.

DGM Direnişi: İşçi sınıfı faşizme karşı

“DGM Direnişi, işçi sınıfının gelişen bilinciyle paralel olarak ülke siyasetine, sınıfsal konumu ve gücüyle müdahale ederek değiştirme iradesini ortaya koyan önemli bir deneyim yarattı.”

Barış için savaşmayı bilmek!..

Sistemin çözülemeyen sorunları dünyayı yeni bir emperyalist savaşa doğru sürüklüyor. Böyle bir dönemde emperyalist yayılmacılığa, silahlanmaya ve militarizme karşı durarak barış talebine sahip çıkmak büyük bir önem taşıyor. Ancak gerçek bir barışın, savaşların esas kaynağı olan bu baskı ve sömürü düzenine karşı mücadelelerle kazanılabileceğini ve esas mücadelenin kapitalist düzeni hedeflemesi gerektiğini unutmamak gerekiyor.

15-16 Haziran’a giden yolda bir fabrika direnişi…

Demirdöküm’den ve onlarca fabrikadan yükselen ateş, kısa süre sonra sokakları ve meydanları sardı. Fabrikalarda biriken öfke, 15-16 Haziran’da kitlesel bir sınıf hareketine dönüştü.

TARİH / Tüm Yazılar

Dünyayı sarsan DEVRİM

İşçiler yönetirse…

Fatsa’nın fikri…

Bu pazar Kanlı Pazar…

İşçiler yönetirse…

KAPAK

Ölüm ve sömürü düzenini yıkacağız!

Artık yeter! İşçi ölümlerinin kader, fıtrat ya da talihsizlik olarak nitelenmesine izin vermeyeceğiz. İşçilerin acısını birkaç günlük açıklamayla geçiştirenlere, sorumluları koruyanlara, öfkemizi unutturmaya çalışanlara boyun eğmeyeceğiz.

29 Kasım miting çağrısı üzerine…

Bugün de somutlaşan miting çağrısı karşısındaki yaklaşımımız aynıdır. Tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmak elbette yalnızca bir miting çağrısı yapmakla mümkün değildir. Esas ihtiyaç, işçi sınıfının tabanda oluşan öfke ve tepkisine eylemli bir biçim kazandırmaktır. Mitinge de öncesi ve sonrasıyla bir bütünlük içinde bakmak gerekir.

“Yaşamak” için örgütlü mücadele şart!

İşçi sınıfımız; azami kâr hırsıyla davranan, alınması gereken önlemleri masraf kalemi olarak gören, üç kuruş daha fazla kazanmak için işçilerin canına kasteden kapitalistleri ancak iş yeri iş yeri, fabrika fabrika örgütlenerek dizginleyebilir. Böylelikle insanca çalışma ve yaşama koşullarını elde edebilir.

Ücret asgari, sömürü azami!

İşçi sınıfı, kapitalistlerin “rekabet”, “sürdürülebilirlik” vb. safsatalarına, “batarız”, “fabrikalar kapanır” yalanlarına göre değil, insanca yaşam ve çalışma koşulları için kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarına göre konumlanmalıdır.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-3

Öncü işçiler, anti-emperyalizmi her zaman sınıf mücadelesi perspektifiyle ele almak zorundadır. Emperyalist sistem, dünya çapında örgütlenmiş kapitalist bir sistemdir ve her ülkedeki dayanağı o ülkenin sermaye sınıfıdır. Dolayısıyla emperyalizme karşı mücadele, işçi sınıfının kendi burjuvazisine karşı yürüttüğü mücadeleden bağımsız düşünülemez. Bu bağ kurulmadığında, anti-emperyalizm sadece içi boş bir slogana dönüşür.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-2 Emperyalizm ve savaş

Her türlü savaşa karşı çıkmak, sınıflı bir toplumda yaşadığımız gerçeğini ve işçi sınıfının verdiği en büyük savaşın sınıf savaşı olduğunu göz ardı etmek anlamına gelir. Bu tutum, işçi sınıfının kapitalist düzene karşı son derece haklı olan mücadele ve savaş hakkını da reddetmek demektir. Bu ise insanlığın kurtuluşuna set çekmekten, bu kölece düzene boyun eğmekten, emperyalist-kapitalist sistemin dünyayı felaketlere sürüklemesine seyirci kalmaktan başka bir anlama gelmez.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-1

“Emperyalizm, kapitalist sistemin zorunlu olarak vardığı bir üst aşamadır. Saldırgan ve yayılmacı bir dış politika tercihi değildir. Can çekişen kapitalizmin ömrünü uzatabilmek için, sistemin iç çelişkilerinin ürünü olan krizlerini dünya ölçeğine yayarak yönetme biçimidir.”

1-15 Kasım 2026

SAYI 091