Cumartesi, Kasım 21, 2026

Boş evler ve kazan daireleri arasında

“Ekim Devrimi ile kurulan işçi iktidarı, kapitalizmin 21. yüzyılda halen çözemediği barınma sorununa en zorlu koşullarda bu kadar yalın bir çözüm üretebilmişti. Bu eşsiz deneyim sayesinde sağlıktan eğitime, bilimden sanata insanı merkeze alan bir planlamayla nelerin başarılabileceği tüm canlılığıyla yaşandı.”

Sülün Osman’dan plaza CEO’larına…

Türkiye’de kapitalizm kurumsallaştıkça soygunun estetiği de pürüzsüzleşmektedir. Eskiden dolandırıcı, en azından görünürde devletin polisi ya da yasasından kaçan “kanun kaçağı” idi. Bugün ise dolandırıcı, cebimizdeki 200 liralık resmi banknotlara imza atan eski devlet bürokratının ta kendisidir. Eskiden Sülün Osman devletin köprüsünü “gizlice” satardı; bugün CEO’lar devletin resmi fon platformu üzerinden, yasal güvencelerle işçinin alınterini hortumlamaktadır.

Vadinin kurtları neyin peşinde?

Vadinin kurtları perdenin önünde birbirlerinin kuyusunu kazarken, perdenin arkasında el ele verip namluyu milyonlarca işçi ve emekçinin zihnine doğrulturlar. Yani, düşmanımız sadece karanlık perdelerin arkasında ense traşları izlettirilen konseyler değil, onlarla birlikte namluyu bize çevirenlerdir.

“80’ler akımı”: Hatırlananlar, unutulanlar…

Sosyal medya platformu için bir pazar alanı ve kazanç kapısı olan bu yeni “akım”, ona katılanlar için masum bir nostalji olabilir elbette. Ancak bu uygulamanın, sermaye düzeni açısından ise toplumsal hafızayı silikleştirmek, unutturmak ve o dönemin gerçeklerinin üstünün örtülmesi gibi bir işlevi olduğu gerçeğini değiştirmez.

Darbeden kültürel kuşatmaya…

Darbenin ardından güçlenen kültürel iklim, kendisini toplumsal mücadele içinde var eden insanın yerine, kendi kişisel kurtuluşunu arayan bireyi öne çıkardı. Bu dönüşüm 12 Eylül’le başlayıp bir anda tamamlanmadı, ancak darbe, sermayenin ihtiyaç duyduğu dönüşümün önündeki en önemli toplumsal engelleri zor yoluyla ortadan kaldırdı ve sonraki yıllarda güçlenecek yozlaşmanın önünü açtı.

“Nereye Payidar?”

“Nereye Payidar” aslında milyonların öyküsüydü... Oyun, 1970’li yılların işçi hareketi ve direnişlerinin tam ortasında Payidar isimli genç bir kadın işçi şahsında işçi sınıfının çelişkileri, kaygıları ve bireysel kurtuluş umutları üzerinden, bunun “çıkmaz bir yol” olduğunu anlatıyordu. Ve onu işçi sınıfını gerçek kurtuluşu olan örgütlü mücadeleye davet ediyordu.

KÜLTÜR SANAT / Tüm Yazılar

“Nereye Payidar?”

Brecht yaşıyor!

Perdede bir oyunbozan…

Haziran’da ölmek zor!

“23 sentlik asker”

Acıyı bal eylemek…

Savaş, faşizm ve sanat

Tek renk kızıl!

Umut insanda…

Oppenheimer’ın külleri

KAPAK

Ölüm ve sömürü düzenini yıkacağız!

Artık yeter! İşçi ölümlerinin kader, fıtrat ya da talihsizlik olarak nitelenmesine izin vermeyeceğiz. İşçilerin acısını birkaç günlük açıklamayla geçiştirenlere, sorumluları koruyanlara, öfkemizi unutturmaya çalışanlara boyun eğmeyeceğiz.

29 Kasım miting çağrısı üzerine…

Bugün de somutlaşan miting çağrısı karşısındaki yaklaşımımız aynıdır. Tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmak elbette yalnızca bir miting çağrısı yapmakla mümkün değildir. Esas ihtiyaç, işçi sınıfının tabanda oluşan öfke ve tepkisine eylemli bir biçim kazandırmaktır. Mitinge de öncesi ve sonrasıyla bir bütünlük içinde bakmak gerekir.

“Yaşamak” için örgütlü mücadele şart!

İşçi sınıfımız; azami kâr hırsıyla davranan, alınması gereken önlemleri masraf kalemi olarak gören, üç kuruş daha fazla kazanmak için işçilerin canına kasteden kapitalistleri ancak iş yeri iş yeri, fabrika fabrika örgütlenerek dizginleyebilir. Böylelikle insanca çalışma ve yaşama koşullarını elde edebilir.

Ücret asgari, sömürü azami!

İşçi sınıfı, kapitalistlerin “rekabet”, “sürdürülebilirlik” vb. safsatalarına, “batarız”, “fabrikalar kapanır” yalanlarına göre değil, insanca yaşam ve çalışma koşulları için kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarına göre konumlanmalıdır.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-3

Öncü işçiler, anti-emperyalizmi her zaman sınıf mücadelesi perspektifiyle ele almak zorundadır. Emperyalist sistem, dünya çapında örgütlenmiş kapitalist bir sistemdir ve her ülkedeki dayanağı o ülkenin sermaye sınıfıdır. Dolayısıyla emperyalizme karşı mücadele, işçi sınıfının kendi burjuvazisine karşı yürüttüğü mücadeleden bağımsız düşünülemez. Bu bağ kurulmadığında, anti-emperyalizm sadece içi boş bir slogana dönüşür.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-2 Emperyalizm ve savaş

Her türlü savaşa karşı çıkmak, sınıflı bir toplumda yaşadığımız gerçeğini ve işçi sınıfının verdiği en büyük savaşın sınıf savaşı olduğunu göz ardı etmek anlamına gelir. Bu tutum, işçi sınıfının kapitalist düzene karşı son derece haklı olan mücadele ve savaş hakkını da reddetmek demektir. Bu ise insanlığın kurtuluşuna set çekmekten, bu kölece düzene boyun eğmekten, emperyalist-kapitalist sistemin dünyayı felaketlere sürüklemesine seyirci kalmaktan başka bir anlama gelmez.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-1

“Emperyalizm, kapitalist sistemin zorunlu olarak vardığı bir üst aşamadır. Saldırgan ve yayılmacı bir dış politika tercihi değildir. Can çekişen kapitalizmin ömrünü uzatabilmek için, sistemin iç çelişkilerinin ürünü olan krizlerini dünya ölçeğine yayarak yönetme biçimidir.”

1-15 Kasım 2026

SAYI 091