Biz sustukça onlar büyüyor!
Bu şiddetin, baskının, sömürünün ve mobbingin kaynağı sermaye düzenidir. Biz bu düzene karşı sessiz kaldıkça onlar büyüyor. Baskı artıyor, sömürü derinleşiyor. Mobbinge, baskıya ve sömürüye karşı birleşelim. Sermayeyi değil gücümüzü büyütelim.
Bugün çocuklarımızın beslenme çantasına ne koyacağız?
Çocuklarımızın beslenmesi dahil tüm eğitim ihtiyaçları ücretsiz karşılanmalıdır. Ücretlerimizin insanca yaşamaya yetecek düzeye çıkarılması, alım gücümüzün korunması ve temel ihtiyaçlarımızı karşılayabileceğimiz koşulların sağlanması için mücadele etmeliyiz.
Eşitsizliğin gölgesinde büyüyen çocuklar
11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü olarak anılıyor; ancak bu düzen, özellikle kız çocuklarına insanca bir yaşam ve güvenli bir gelecek sunmuyor. Yaşam haklarını, eğitimlerini ve güvenliklerini korumak; çocuk yaşta evlilikleri, istismarı ve çocuk emeğinin sömürülmesini önlemek için bütün bu sorunları yaratan düzene karşı mücadeleyi büyütmek gerekiyor.
Saray rejiminde kimse güvende değil!
“Bugün kadına yönelik şiddet artarken, kadınlar onar onar katledilirken, çocuklar MESEM’lerde kölece çalışma koşullarında yaşamlarını yitirirken, iktidarın güvence altına almak istediği kadınlar ve çocuklar değil, yalnızca kendi iktidarıdır. İktidarın “makbul aile” sınırlarını çizerek bunun dışında kalanları zorbalıkla sindirmeye, yapay düşmanlar yaratarak toplumu kutuplaştırmaya çalışması bu amacından bağımsız değildir.”
Nafaka hakkı hedefte…
İşçi ve emekçi kadınlar olarak nafaka hakkının gasp edilmesini hedefleyen saldırılara karşı çıkmamız gerekiyor. Kadınların iş ve gelir güvencesi, insanca yaşanacak ücret hakkı, başta çocuk bakımı olmak üzere istihdama ve toplumsal yaşama katılımlarının önündeki tüm engellerin kaldırılması ve hayatın her alanında kadın-erkek eşitliğinin sağlanması talepleri etrafında birleşerek rejimin saldırılarına karşı örgütlenmeliyiz.
Rojin, Gülistan ve daha niceleri…
“Rojin’in, Gülistan’ın, Narin’in ve daha nicelerinin böylesine vahşice katledilmesi ve yaşam hakkını korumakla yükümlü olan devlet kurumlarının faillerin sırtını yasladığı yerler haline gelerek suçlunun aleni biçimde korunması, devletin ve tüm aparatlarıyla bu düzenin çürümüşlüğünün en net kanıtıdır.”
KADIN / Tüm Yazılar
KAPAK
Ölüm ve sömürü düzenini yıkacağız!
Artık yeter! İşçi ölümlerinin kader, fıtrat ya da talihsizlik olarak nitelenmesine izin vermeyeceğiz. İşçilerin acısını birkaç günlük açıklamayla geçiştirenlere, sorumluları koruyanlara, öfkemizi unutturmaya çalışanlara boyun eğmeyeceğiz.
29 Kasım miting çağrısı üzerine…
Bugün de somutlaşan miting çağrısı karşısındaki yaklaşımımız aynıdır. Tabanın inisiyatifini ve hareket kabiliyetini açığa çıkarmak elbette yalnızca bir miting çağrısı yapmakla mümkün değildir. Esas ihtiyaç, işçi sınıfının tabanda oluşan öfke ve tepkisine eylemli bir biçim kazandırmaktır. Mitinge de öncesi ve sonrasıyla bir bütünlük içinde bakmak gerekir.
“Yaşamak” için örgütlü mücadele şart!
İşçi sınıfımız; azami kâr hırsıyla davranan, alınması gereken önlemleri masraf kalemi olarak gören, üç kuruş daha fazla kazanmak için işçilerin canına kasteden kapitalistleri ancak iş yeri iş yeri, fabrika fabrika örgütlenerek dizginleyebilir. Böylelikle insanca çalışma ve yaşama koşullarını elde edebilir.
Ücret asgari, sömürü azami!
İşçi sınıfı, kapitalistlerin “rekabet”, “sürdürülebilirlik” vb. safsatalarına, “batarız”, “fabrikalar kapanır” yalanlarına göre değil, insanca yaşam ve çalışma koşulları için kendi sınıfsal çıkar ve ihtiyaçlarına göre konumlanmalıdır.

Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-3
Öncü işçiler, anti-emperyalizmi her zaman sınıf mücadelesi perspektifiyle ele almak zorundadır. Emperyalist sistem, dünya çapında örgütlenmiş kapitalist bir sistemdir ve her ülkedeki dayanağı o ülkenin sermaye sınıfıdır. Dolayısıyla emperyalizme karşı mücadele, işçi sınıfının kendi burjuvazisine karşı yürüttüğü mücadeleden bağımsız düşünülemez. Bu bağ kurulmadığında, anti-emperyalizm sadece içi boş bir slogana dönüşür.
Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-2 Emperyalizm ve savaş
Her türlü savaşa karşı çıkmak, sınıflı bir toplumda yaşadığımız gerçeğini ve işçi sınıfının verdiği en büyük savaşın sınıf savaşı olduğunu göz ardı etmek anlamına gelir. Bu tutum, işçi sınıfının kapitalist düzene karşı son derece haklı olan mücadele ve savaş hakkını da reddetmek demektir. Bu ise insanlığın kurtuluşuna set çekmekten, bu kölece düzene boyun eğmekten, emperyalist-kapitalist sistemin dünyayı felaketlere sürüklemesine seyirci kalmaktan başka bir anlama gelmez.
Emperyalizm ve anti-emperyalist mücadele-1
“Emperyalizm, kapitalist sistemin zorunlu olarak vardığı bir üst aşamadır. Saldırgan ve yayılmacı bir dış politika tercihi değildir. Can çekişen kapitalizmin ömrünü uzatabilmek için, sistemin iç çelişkilerinin ürünü olan krizlerini dünya ölçeğine yayarak yönetme biçimidir.”